Dlatego lepiej nie kupować dziecku na urodziny drogich, dużych puzzli, jeśli nie jesteśmy pewni, że jest miłośnikiem układanek. Trzeba także stopniowo przyzwyczajać dziecko do tego rodzaju zajęć, jeśli marzymy, że kiedyś wspólnie ułożymy składajšce się z tysišca elementów puzzle stworzone w salonie fotograficznym z naszego rodzinnego zdjęcia…

Małe dziecko nie jest w stanie znaleźć zależności między małymi, burymi kawałeczkami a ogromnym kolorowym zdjęciem, można mu jednak pomóc, zaczynajšc od tego, co łatwiejsze.

I warto – puzzle są bowiem dobrą zabawką, pomagającą w rozwoju intelektualnym i funkcji poznawczych dziecka. Dlatego już rocznemu szkrabowi można kupić ogromne, zajmujące niemal cały pokój puzzle – matę, wykonane ze specjalnej kolorowej pianki.

Ich poszczególne elementy również są bardzo duże i łatwo się ze sobą łączą. Dziecko dopasowuje do siebie kształty, które sobie odpowiadają, np. kółko w miejscu, gdzie pasuje coś okrągłego, a piankowego pieska do kwadratu z otworem w kształcie tego zwierzątka, wypełniając w ten sposób wolne miejsce na macie. Starsze dziecko można w ten sam sposób zachęcić do nauki literek.

Piankowe puzzle są stosunkowo nowym wynalazkiem. Dziś w sklepach znajdziemy nie tylko płaskie powierzchnie do ułożenia, ale całe domki, kostki, inne formy – wówczas puzzle łączą się ze sobą na zasadzie klocków. Ich zaletą jest to, że rozbudzają w dziecku zdolność kreatywnego i perspektywicznego myślenia, uczą pewnej cierpliwości i dążenia do określonego, postawionego sobie celu.

Rodzice natomiast z pewnością docenią w piankowych puzzlach fakt, nie można ich połknąć ani pogryźć, są bardzo łatwe w czyszczeniu, a po złożeniu nie zajmują zbyt dużo miejsca.

świetnym rozwiązaniem jest także zawieszenie kosza na drzewie lub ścianie domu. Dziecko musi jednak być wystarczająco duże, by mogło samodzielnie trafić do niego piłką – nie będzie bowiem zadowolone, jeśli przez godzinę ojciec będzie trafiał za każdym razem, gdy rzuci, a ono wcale.

Bardzo atrakcyjną zabawą będzie też zabawa piłką w wodzie.

Do tego celu można zaadaptować nawet wannę, co może być dobrym pomysłem, jeśli dziecko nie lubi się kąpać. Jeśli jednak wolelibyśmy nie spędzać całego wieczoru na wycieranie kompletnie zachlapanej łazienki, kupmy latem basenik ogrodowy i w nim trenujmy z dzieckiem różne rodzaje sportów wymagających używania piłki. Latem dziecko z pewnością będzie nam wdzięczne także za zakup ogromnej, przezroczystej piłki do zabawy na plaży i wspólny wyjazd nad morze czy jezioro – pamiętajmy jednak, by nawet w trakcie szalonej zabawy metr od brzegu ani na sekundę nie spuszczać pociechy z oczu.

Dziecko nie ma szans na to, by zrozumieć, dlaczego właściwie „dziewczynki się tym nie bawią”, dla niego różnica płci nie jest aż tak wyraźna, jak dla osoby dorosłej. Jeśli więc na placu zabaw w centrum handlowym nasza pociecha w różowej sukience namiętnie oddaje się jeżdżeniu plastikowym autem, ścigając się z chłopcami, pozwólmy jej na to. Dzisiejszy rynek zabawek dziecięcych obfituje nie tylko w samochody osobowe.

Bez problemu zakupimy także wyścigówkę, autobus, koparkę, ciężarówkę, wóz strażacki – co tylko uda nam się wymyślić. Niektóre z nich są zdalnie sterowane, co stanowi dodatkową atrakcję dla małego odkrywcy. Fajnym rozwiązaniem jest zakup pojazdu, którym dziecko samo może jeździć – pod warunkiem, że mamy warunki mieszkaniowe, które na to pozwolą. Dziecko odpycha się nóżkami id podłoża lub pedałuje w celu przemieszczenia się. Z radością używa też klaksonu, nawet gdy nie ma ku temu żadnej potrzeby, a tacie puchną uszy. Zawsze jednak należy zwracać uwagę, dla jakich dzieci (w jakim wieku) jest przeznaczona dana zabawka. W przeciwnym razie korzystanie z niej może się na prawdę dla dziecka źle skończyć.

Jednak mądrzy, kochający rodzice nie skażą dziecka na wielogodzinne ćwiczenie tego, co nie sprawia mu przyjemności, mimo, iż marzą o synu pianiście, czy córce śpiewaczce. Co zrobić w takiej sytuacji? Najlepiej rozbudzać w dziecku pasje już od pierwszych miesięcy jego życia.
Nie trzeba koniecznie czekać, aż dziecko osiągnie wiek kilku lat i samo zdecyduje, czym się interesuje, bo być może skończy się tak, ze maluch nie polubi żadnego z ambitnych zajęć, oferowanych w przedszkolu lub przez mamę w domu, a wówczas jest już często za późno na rozbudzenie w małym człowieku prawdziwej pasji. Można zaczynać dawać kierunek dziecięcym zainteresowaniom już wówczas, gdy maleństwo ma pół roczku, trzeba jednak robić to mądrze i… trochę podstępnie. Jak tego dokonać? Najlepiej dając przykład i podsuwając dziecku odpowiednie zabawki. Jeśli pragniemy wychować małego muzyka, nie warto zapisywać przedszkolaka na wielogodzinne lekcje. Niech na ścianie w salonie wisi gitara, a ojciec w czasie ważnych okazji, gra na niej – wówczas dziecko będzie kojarzyło muzykę z czymś podniosłym, czym warto się zająć. Mama niech co jakiś czas zagra maluchowi kołysankę na flecie – wówczas muzyka będzie przypominała malcowi coś przyjemnego, związanego z pozytywnymi uczuciami, uspokajającego.

A co jeśli żadne z rodziców nie ma najmniejszego pojęcia o graniu?
Można spróbować, kupując specjalne instrumenty dla dzieci, grzechotki, bębenki, trąbki. Są to bardzo rozwijające zabawki, wybierane przez rodziców raczej rzadko ze względu na hałas. Jeśli jednak nie umiemy grać, a dziecięca trąbka to dla nas koszmar – nie oczekujmy od dziecka, że pokocha muzykę i będzie wirtuozem. Lepiej pozwólmy mu grać w piłkę, byle robiło to, co lubi.

Myli się ten, kto uważa, że wkładając do łóżeczka kudłatego stwora, zwiększy poczucie bezpieczeństwa u dziecka. Niemowlę powinno być często przytulane, ale przez człowieka, a nie sztucznego, choć wg nas uroczego pieska. Ponadto zostawiając dziecko w łóżeczku z kilkoma maskotkami, ryzykujemy, że zasypią one buzię maleństwa, które przecież nieustannie się wierci (nawet bezwiednie), co może doprowadzić do trudności w oddychaniu lub nawet uduszenia! Kolejnym argumentem przeciwko maskotkom jest to, że w owłosionych, kudłatych zwierzakach oraz w tym, czym są one wypełnione (chyba że jest to specjalny styropian, ale to z kolei powoduje ryzyko powstania dziurki i połknięcia specyfiku przez dziecko), gromadzą się ogromne ilości kurzu i rozmaitych bakterii.

Bliski kontakt maskotki z małym dzieckiem raczej więc nie należy do najzdrowszych dla tego drugiego. Poinformujmy więc wszystkich potencjalnych gości, którzy wybierają się na oględziny naszego maluszka, by przynieśli raczej w ramach prezentu paczkę pieluch niż przesłodkiego pluszowego orangutanka. To pierwsze na pewno bardziej się przyda.

Zabawa lalkami jest niejako naturalną potrzebą niemal każdej dziewczynki, która mniej lub bardziej świadomie naśladuje swoją mamę lub opiekunkę. Sposób, w jaki dziecko bawi się lalką, często potrafi dużo powiedzieć o tym, jakie stosunki panują w jego rodzinie.
Jeśli dziewczynka czule odnosi się do swojego bobaska, uważa, by nosić go delikatnie, karmi i przewija, a lalkę w wieku przedszkolnym uczy literek, czy dobrych manier, pamiętając, by zwracać się do niej spokojnie i miło – wówczas znaczy to, że w relacji tej dużej mamy i córki wszystko jest raczej w porządku.

Jeśli dziewczynka w przedszkolu bawiąc się lalką, sprawia jej lanie, krzyczy na nią itd – jest to dla wychowawczyni sygnał, że być może dziecko tak jest traktowane w domu i należy przedsięwziąć jakieś działanie mające na celu ochronę dziewczynki, chociażby przeprowadzić poważną rozmowę z jej rodzicami.

Marzeniem każdej dziewczynki jest lalka Barbie oraz śliczne akcesoria, z którymi jest ona często sprzedawana.
Należy jednak uważać z tego typu prezentami, ponieważ nienaturalna sylwetka lalki może stać się wzorcem dla dziewczynki, ideałem kobiecego piękna. Jako, że jest on nieosiągalny, może to powodować frustracje i zaburzenia odżywiania (anoreksja) już u dzieci sześcioletnich.

Jeśli mamy w sobie wystarczające pokłady cierpliwości, możemy kupić dziecku taki komputerek i spróbować mu wytłumaczyć, że jest on identyczny jak nasz, tylko przeznaczony dla dzieci. Niestety nawet dziecko o średnim poziomie inteligencji, już po pierwszym dniu (a prawdopodobnie wcześniej) zorientuje się, że to jakieś oszustwo i z powrotem przylgnie do tatusinego laptopa. To samo tyczy się także telefonów.

Tylko najmłodsi miłośnicy techniki dadzą się nabrać na zabawę w halo, kiedy to maluch gaworzy do plastikowej komórki ze sklepu dziecięcego, a my odpowiadamy do swojego telefonu: halo, Dawidek, powiedz coś do mamusi. Pozostałe dzieci pobawią się kilka minut, poprzyciskają plastikowe guziki, pośmieją się do wydobywającej się z zabawki muzyczki, po czym rzucą ją w kąt i zajmą się modemem, telefonem mamy albo udadzą się na eksplorowanie kuchni. Dlatego zamiast zasypywać dziecko zabawkami, lepiej je pilnujmy, gdy dokonuje odkryć nie wymagających naszych nakładów pieniężnych.

W dzisiejszych czasach zarówno dzieci, jak i rodzice, mają jeszcze większy wybór. Na rynku dostępne są klocki diametralnie różniące się od siebie, dostosowane do poszczególnych przedziałów wiekowych, różnokolorowe, sprzedawane w ogromnych zestawach razem np. z jakimiś figurkami bądź w małych paczuszkach, idealnych nawet w podróży samochodem. Najmłodsze dzieci z pewnością ucieszą wyżej wspomniane klocki drewniane.

Rodzice nie powinni się zdziwić, jeśli zamiast budowanie, malucha najbardziej zachwyci… burzenie już powstałych budowli, np. tych stworzonych przez mamę, czy starszego brata. To normalne, dziecko bowiem, gdy odkryje prawo grawitacji, na początku nie może się tym nacieszyć. Nieco starsze maluchy zainteresują duże, plastikowe klocki, które działają na tej zasadzie, co lego łączą się ze sobą.

Można z nich budować wg instrukcji (rzadko wybierana opcja) lub dowolnie, wykorzystując często dołączone do zestawu ludziki, zwierzątka, drzewka itd. Kolejnym etapem w życiu dziecka są klocki lego. Zapomnijmy jednak o tym, że zajmiemy nimi dziecko młodsze niż czteroletnie. Po pierwsze są zbyt trudne, trudno oddziałują na wyobraźnię malucha. Po drugie – istnieje duże prawdopodobieństwo połknięcia klocka, co może skończyć się nawet w szpitalu. Lepiej więc poczekać, aż dziecko będzie na tyle duże i samodzielne, że będzie mogło składać lego bez ryzyka wpadnięcia w rozpacz (nie umiem!) lub zagrożenia zdrowia.